นานหลายเดือนเลยที่เราไม่ได้เข้ามาดูแลบล็อกของเรา ที่คอยให้เราได้ระบายความรู้สึกของเราเสมอมา โดยไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยน้อยใจ ยังคอยให้เรามาระบายเหมือนเดิม
ในช่วงที่เราห่างหายไปก็ได้พบเจอทั้งเรื่องที่มีความสุขและความทุกข์ เราได้เจอคนที่เข้ามาทำให้เรารู้สึกดี ๆ อบอุ่นใจ รู้สึกใจพองโตทุกทีที่ได้เจอหรือแม้แต่ได้ยินเสียง มันเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุข ทำให้ชีวิตเรารู้สึกมีความหมายมากขึ้น มีคนคอยให้คิดถึง ให้ห่วงหาอาทร คอยรับฟังเรื่องราวต่าง ๆ มีคนไปดูหนังด้วยกัน ไปกินข้าวกัน ถ้ามีพรอันวิเศษขอะไรก็ได้เราจะขอให้หยุดเวลาเหล่านั้นไว้ ขอให้เค้าอยู่เคียงข้างเราตลอดไป
แต่...อะไร ๆ มันก็ไม่แน่นอน วันนี้เราแยกจากกันเพราะเหตุผลของเธอ เราทำใจไม่ได้ แต่ก็ต้องยอมรับมันให้ได้ เพราะเธอต้องการให้มันจบลง เราเข้าใจเธอดีทุกอย่าง แต่เราทำใจยังไม่ได้เลยตั้งแต่วันที่เราเลิกกันไม่มีวันไหนที่ฉันไม่หยุดคิดถึงเธอ และฉันก็ยังคงเสียใจอยู่ ก็คิดว่าสักวันมันก็คงจะหายดีนะ แต่ไม่รู้ว่านะนานสักเท่าไหร่ รู้ไหมมันทรมานมาก ๆ ถ้าเอาน้ำตาของฉันมารวมกันมันคงได้เป็นโอ่งแล้วหละ
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความสดใจของหัวใจฉันจะกลับคืนมา ทุกวันนี้เหมือนอยู่ไปวัน ๆ ทำตามหน้าที่ของฉันไป แต่มันไม่ทำด้วยหัวใจ เพราะหัวใจของฉันมันสลายไปกับเธอ ทุกวันนี้ฉันยังรักเธออยู่เสมอไม่เคยเปลี่ยนหรือลดน้อยลง ถึงแม้ว่าวันนี้ไม่มีเธอข้างกายแต่ความรักใจใจฉันก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไป ...
มีคนเค้าบอกว่าคู่กันแล้วไม่แคล้วกัน ถ้าใช่ยังไงก็ใช่ ฝืนไปก็ไม่มีทางที่เป็นไปได้ อย่าวิ่งตามความรัก มันคำพูดที่ให้คิดให้หันมามองตัวเอง รักตัวเอง แต่.... พูดง่ายนะมันทำใจยาก
รักหนอรัก.....
เพราะหัวใจฉันมันช้ำชอกมาซ้ำซาก มันท้อ หมดกำลังใจที่จะก้าวไป เหนื่อยมาก จนไม่อยากจะรักใครอีก
ปวดใจ คนเคยรักกัน
